REKLAMA
Dziennik Ustaw - rok 2001 nr 32 poz. 372
ROZPORZĄDZENIE MINISTRA OBRONY NARODOWEJ
z dnia 5 kwietnia 2001 r.
w sprawie należności żołnierzy za podróże i przeniesienia służbowe
Na podstawie art. 6 oraz w związku z art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 18, z 1995 r. Nr 4, poz. 17 i Nr 34, poz. 163, z 1996 r. Nr 7, poz. 44 i Nr 139, poz. 647, z 1997 r. Nr 80, poz. 496, Nr 106, poz. 678 i Nr 141, poz. 943 i 944 oraz z 1999 r. Nr 50, poz. 500 i Nr 110, poz. 1255) zarządza się, co następuje:
Rozdział 1
Przepisy ogólne
§ 1.
1) jednostka wojskowa – również komórkę organizacyjną Ministerstwa Obrony Narodowej, jednostkę organizacyjną podporządkowaną Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowaną albo podporządkowaną tej jednostce organizacyjnej inną jednostkę organizacyjną oraz przedsiębiorstwo państwowe, dla którego Minister Obrony Narodowej jest organem założycielskim,
2) dowódca jednostki wojskowej – również szefa, dyrektora, kierownika albo komendanta jednostki wojskowej, rektora wyższej szkoły wojskowej oraz prezesa sądu wojskowego i szefa jednostki organizacyjnej prokuratury wojskowej,
3) krajowa podróż służbowa – wykonywanie przez żołnierza czynności służbowych poza miejscowością stanowiącą siedzibę jednostki wojskowej lub wydzielonego pododdziału, w której żołnierz pełni służbę wojskową, zwaną dalej „stałym miejscem pełnienia służby”, w terminie i miejscu na terenie kraju określonych w poleceniu wyjazdu służbowego,
4) zagraniczna podróż służbowa – wykonywanie przez żołnierza czynności służbowych poza granicami państwa w terminie i miejscu określonych w poleceniu odbycia zagranicznej podróży służbowej, wydanym przez przełożonego określonego w odrębnych przepisach wojskowych,
5) przeniesienie służbowe – wyznaczenie żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe poza miejscowością stanowiącą siedzibę jednostki wojskowej lub wydzielonego pododdziału, w której pełni on zawodową służbę wojskową, zwane dalej „nowym miejscem pełnienia służby”,
6) miejscowość pobliska – miejscowość, o której mowa w art. 22 ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, poz. 433, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 6, poz. 31, Nr 80, poz. 506 i Nr 106, poz. 678, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 86, poz. 964 i Nr 93, poz. 1063, z 2000 r. Nr 6, poz. 70 i Nr 48, poz. 550 oraz z 2001 r. Nr 4, poz. 24), zwanej dalej „ustawą”.
Rozdział 2
Krajowe podróże służbowe
§ 3.
1) dowódca jednostki wojskowej lub upoważniony przez niego dowódca wydzielonego pododdziału – w stosunku do żołnierza pełniącego służbę w podległej mu jednostce wojskowej lub wydzielonym pododdziale, z wyjątkiem tego dowódcy i jego zastępcy,
2) bezpośredni przełożony dowódcy, o którym mowa w pkt 1 – w stosunku do dowódcy i jego zastępcy.
2. W przypadku żołnierza zamieszkałego poza stałym miejscem pełnienia służby dowódca, o którym mowa w ust. 1, może uznać, dla celów rozliczenia kosztów podróży służbowej, miejscowość zamieszkania za stałe miejsce pełnienia służby, jeżeli:
1) żołnierz wykonuje stale lub głównie czynności służbowe poza stałym miejscem pełnienia służby albo
2) spowoduje to zmniejszenie kosztów podróży służbowej.
3. Czas krajowej podróży służbowej określony w poleceniu wyjazdu służbowego obejmuje czas pomiędzy wyjazdem ze stałego miejsca pełnienia służby i powrotem do tego miejsca.
1) diety,
2) zwrot kosztów:
a) przejazdu na trasie od stałego miejsca pełnienia służby do miejscowości stanowiącej cel podróży służbowej i z powrotem,
b) noclegów lub ryczałt za nocleg,
c) dojazdu środkami komunikacji miejscowej w formie ryczałtu,
3) zwrot innych niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
2. Należności, o których mowa w ust. 1, nie przysługują żołnierzowi odbywającemu podróż służbową w składzie załogi jednostki pływającej albo przebywającemu na tej jednostce – za czas wykonywania przez niego zadań służbowych w morzu i w portach.
3. Żołnierzowi, którego zwykłe obowiązki służbowe polegają na stałym wykonywaniu czynności służbowych na obszarze garnizonu obejmującego swoim terytorium granice administracyjne kilku miejscowości, w przypadku odbywania krajowej podróży służbowej na obszarze tego garnizonu przysługuje jedynie zwrot kosztów przejazdów określonych w ust. 1 pkt 2 lit. a).
2. Jeżeli krajowa podróż służbowa trwa:
1) nie dłużej niż dobę i wynosi:
a) mniej niż 8 godzin – dieta nie przysługuje,
b) od 8 do 12 godzin – przysługuje 1/2 diety,
c) ponad 12 godzin – przysługuje dieta w pełnej wysokości,
2) dłużej niż jedną dobę – za każdą dobę przysługuje dieta w pełnej wysokości, a za niepełną, ale rozpoczętą dobę:
a) do 8 godzin – przysługuje 1/2 diety,
b) ponad 8 godzin – przysługuje dieta w pełnej wysokości.
3. Dieta nie przysługuje:
1) w szczególności za czas pobytu w stałym miejscu pełnienia służby, miejscu zamieszkania lub na leczeniu w zakładzie leczniczym,
2) jeżeli na podstawie odrębnych przepisów żołnierz z tytułu odbywania podróży służbowej otrzymał bezpłatne wyżywienie w naturze lub równoważnik pieniężny w zamian za wyżywienie.
4. Przepisów ust. 2 i ust. 3 pkt 2 nie stosuje się do żołnierza zawodowego odbywającego podróż służbową:
1) w celu uczestniczenia w ćwiczeniach lub szkoleniach zorganizowanych oddziałów lub pododdziałów wojskowych,
2) w związku z czasową zmianą miejsca postoju jednostki wojskowej lub wydzielonego pododdziału.
5. Żołnierzowi, o którym mowa w ust. 4, przysługuje za czas podróży służbowej odbywanej w celu określonym:
1) w pkt 1 – 125%,
2) w pkt 2 – 100%
– diety za każdą pełną dobę wykonywania zadań poza stałym miejscem pełnienia służby lub miejscem zamieszkania.
2. Przejazd środkami transportu przedsiębiorstwa „Polskie Koleje Państwowe” na obszarze kraju każdym rodzajom pociągu odbywa:
1) generał (admirał), oficer starszy albo inny oficer zajmujący stanowisko służbowe przewidziane w etacie dla oficera starszego – w klasie pierwszej,
2) inny żołnierz – w klasie drugiej, przy czym w uzasadnionych przypadkach dowódca może zezwolić na przejazd w klasie pierwszej.
3. Żołnierz, który w czasie podróży służbowej na obszarze kraju towarzyszy przedstawicielom państw obcych przebywającym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej na zaproszenie organów państwowych lub wojskowych, niezależnie od przysługujących mu uprawnień, odbywa przejazd tym samym środkiem transportu oraz tym samym jego rodzajem i w tej samej klasie, którym podróżują ci przedstawiciele.
4. Na wniosek żołnierza dowódca jednostki wojskowej może wyrazić zgodę na przejazdy w krajowej podróży służbowej pojazdem niepozostającym w dyspozycji Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.
2. Zwrotu kosztów przejazdu wagonem sypialnym, z miejscami do leżenia lub opłat dodatkowych za przejazd oraz przelotu samolotem dokonuje się żołnierzowi w wysokości udokumentowanej biletami.
3. Żołnierzowi odbywającemu, za zgodą dowódcy jednostki wojskowej, przejazdy w krajowej podróży służbowej pojazdem, o którym mowa w § 6 ust. 4, przysługuje zwrot kosztów przejazdu według stawek za 1 km przebiegu, określonych na podstawie przepisów w sprawie warunków ustalania i zasad zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy.
2. W przypadku zbiegu uprawnień do przejazdu, o którym mowa w ust. 1, i realizowanego na podstawie odrębnych przepisów przejazdu na koszt wojska, żołnierzowi przysługuje tylko jeden przejazd.
2. Ryczałt nie przysługuje, jeżeli żołnierz odbywa podróż służbową pojazdem służbowym lub pojazdem, o którym mowa w § 6 ust. 4, albo gdy nie ponosi kosztów, na których pokrycie przeznaczony jest ten ryczałt.
2. Żołnierzowi, któremu w czasie krajowej podróży służbowej nie zapewniono bezpłatnego noclegu lub zakwaterowania albo który nie przedłożył rachunku za pobyt w kwaterze prywatnej lub w hotelu, przysługuje ryczałt za każdy nocleg w wysokości 150% diety.
3. Ryczałt za nocleg przysługuje wówczas, gdy nocleg trwał co najmniej 6 godzin przypadających w porze nocnej między godziną 22°° a 6°°.
4. Zwrot kosztów noclegu lub ryczałt za nocleg nie przysługuje żołnierzowi;
1) za czas przejazdu wagonem sypialnym lub z miejscami do leżenia oraz za czas pobytu w stałym miejscu pełnienia służby, zamieszkania lub zameldowania na pobyt stały,
2) w przypadku gdy z miejscowości stanowiącej cel podróży służbowej istnieje dogodne połączenie komunikacyjne umożliwiające codzienny powrót do stałego miejsca pełnienia służby lub miejscowości zamieszkania albo zameldowania na pobyt stały,
3) w przypadku wykonywania zadań służbowych w porze nocnej, o której mowa w ust. 3, z wyjątkiem przypadków, gdy zadania te wymagają korzystania z usług zakładów hotelarskich,
4) w przypadkach określonych w § 5 ust. 4.
2. Wypłaty należności z tytułu krajowej podróży służbowej dokonuje się na podstawie rachunku kosztów podróży sporządzonego przez żołnierza.
3. Fakt zapewnienia żołnierzowi będącemu w krajowej podróży służbowej bezpłatnego noclegu lub zakwaterowania albo nieodpłatnego wyżywienia odnotowuje w skierowaniu dowódca jednostki wojskowej realizujący te świadczenia.
4. Diety, o których mowa w § 5 ust. 5, wypłaca się do 10 dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni, na podstawie zatwierdzonego przez dowódcę wykazu liczby dni, w których wykonywane były zadania uprawniające do tej należności.
Rozdział 3
Zagraniczne podróże służbowe
§ 12.
1) lądowej – od chwili przekroczenia granicy państwowej w drodze za granicę do chwili przekroczenia jej w drodze powrotnej do kraju,
2) lotniczej – od chwili startu samolotu w drodze za granicę z ostatniego lotniska w kraju do chwili lądowania samolotu w drodze powrotnej na pierwszym lotnisku w kraju,
3) morskiej – od chwili wyjścia statku z portu polskiego do chwili wejścia statku w drodze powrotnej do portu polskiego.
2. Jeżeli przekroczenie granicy państwowej odbywa się poza miejscowością stanowiącą miejsce zamieszkania lub stałe miejsce pełnienia służby żołnierza, za czas podróży od tej miejscowości do miejsca przekroczenia granicy i z powrotem żołnierzowi przysługują należności, o których mowa w § 4–11.
3. Należności pieniężne przysługujące żołnierzom skierowanym na szkolenie i ćwiczenia wojskowe oraz uczestniczącym w akcjach ratowniczych, poszukiwawczych, humanitarnych lub antyterrorystycznych oraz przedsięwzięciach reprezentacyjnych poza granicami kraju określają odrębne przepisy.
1) diety,
2) zwrot kosztów noclegów lub ryczałt za nocleg,
3) zwrot kosztów dojazdów środkami komunikacji miejscowej w formie ryczałtu,
4) zwrot kosztów leczenia oraz innych niezbędnych wydatków określonych przez przełożonego, który wydał polecenie odbycia zagranicznej podróży służbowej.
2. Jeżeli zagraniczna podróż służbowa trwa:
1) nie dłużej niż dobę i wynosi:
a) do 8 godzin – przysługuje 1/3 diety,
b) ponad 8 do 12 godzin – przysługuje 1/2 diety,
c) ponad 12 godzin – przysługuje dieta w pełnej wysokości,
2) dłużej niż dobę:
a) za każdą pełną dobę przysługuje dieta w pełnej wysokości,
b) za niepełną, ale rozpoczętą dobę – przysługuje dieta w wysokości, o której mowa w pkt 1.
3. Kwotę diety zmniejsza się o koszt otrzymanego za granicą bezpłatnego wyżywienia, przyjmując, że każdy bezpłatny posiłek stanowi odpowiednio:
1) śniadanie – 15% diety,
2) obiad – 30% diety,
3) kolacja – 30% diety.
4. Za każdy dzień (dobę) pobytu w szpitalu lub innym zakładzie leczniczym za granicą żołnierzowi przysługuje 25% kwoty diety.
2. W uzasadnionych przypadkach przełożony, który wydał polecenie odbycia zagranicznej podróży służbowej, może wyrazić zgodę na zwrot kosztów noclegu stwierdzonych rachunkiem, w wysokości przekraczającej limit, o którym mowa w ust. 1.
3. Żołnierzowi, który nie korzystał z noclegu w hotelu, przysługuje ryczałt za każdy nocleg w wysokości 25% limitu, o którym mowa w ust. 1.
4. Zwrot kosztów noclegu lub ryczałt za nocleg nie przysługuje za czas przejazdu oraz gdy żołnierzowi zapewniono bezpłatny nocleg.
2. Żołnierzowi korzystającemu za granicą z dojazdów środkami komunikacji miejscowej przysługuje ryczałt na pokrycie ich kosztów w wysokości 10% diety za każdą rozpoczętą dobę pobytu w zagranicznej podróży służbowej.
2. Nie podlegają zwrotowi koszty lekarstw, których nabycie za granicą nie było konieczne, koszty leczenia z zakresu kosmetyki oraz nabycia protez ortopedycznych, dentystycznych, zakupu okularów.
3. Zwrot kosztów leczenia następuje ze środków finansowych pozostających w dyspozycji przełożonego, który zarządził odbycie zagranicznej podróży służbowej.
4. W razie zgonu żołnierza za granicą koszty transportu zwłok do kraju pokrywa się ze środków budżetowych Ministerstwa Obrony Narodowej.
2. Rozliczenia kosztów zagranicznej podróży służbowej należy dokonać w walucie otrzymanej zaliczki, w walucie wymienialnej albo w walucie polskiej, w terminie 14 dni od dnia zakończenia podróży.
3. Do rozliczenia należy załączyć dokumenty (rachunki) potwierdzające poszczególne wydatki; nie dotyczy to diet oraz wydatków objętych ryczałtami. Jeżeli uzyskanie dokumentu (rachunku) nie było możliwe, żołnierz jest obowiązany złożyć pisemne oświadczenie o dokonanym wydatku i przyczynach braku jego udokumentowania.
4. Obsługę finansową zagranicznej podróży służbowej, w zakresie wynikającym z ust. 1 i 2, realizuje przełożony, który zarządził odbycie zagranicznej podróży służbowej.
Rozdział 4
Należności za przeniesienia służbowe
§ 23.
1) diety dla niego i członków rodziny, o których mowa w art. 26 ust. 2 ustawy, za czas przejazdu i pierwszą dobę pobytu w nowym miejscu zamieszkania,
2) ryczałt na pokrycie kosztów przejazdu do nowego miejsca zamieszkania osób, o których mowa w pkt 1,
3) ryczałt z tytułu przeniesienia,
4) zasiłek osiedleniowy,
5) zwrot kosztów przewozu urządzenia domowego.
2. Ryczałt, o którym mowa w § 23 pkt 2, ustala się z uwzględnieniem ceny biletu za przejazd pociągiem pospiesznym. W przypadku gdy na danej trasie brak jest połączeń kolejowych, cenę biletu ustala się na podstawie tabeli przewoźnika i najkrótszej odległości drogowej pomiędzy dotychczasowym i nowym miejscem zamieszkania osób, o których mowa w § 23 pkt 1.
2. Przez uposażenie, o którym mowa w ust. 1, rozumie się uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne żołnierzowi na stanowisku służbowym w nowym miejscu pełnienia służby, zwane dalej „uposażeniem”.
3. Dla celów obliczenia ryczałtu, o którym mowa w ust. 1, w przypadku żołnierzy objętych obowiązkowym ubezpieczeniem emerytalnym i rentowym kwotę uposażenia pomniejsza się o składkę na obowiązkowe ubezpieczenie emerytalne i rentowe, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów ryczałt nie stanowi podstawy wymiaru tych składek.
1) 300% uposażenia – jeżeli żołnierz przesiedlił się z członkami rodziny,
2) 100% uposażenia – jeżeli żołnierz jest samotny.
2. Żołnierzowi, który po otrzymaniu ryczałtu z tytułu przeniesienia przesiedlił się na warunkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lub 2, przysługuje zasiłek osiedleniowy odpowiednio w wysokości 250% lub 50% uposażenia.
3. Zasiłek, o którym mowa w ust. 1 i 2, oblicza się, przyjmując uposażenie przysługujące żołnierzowi w dniu jego przesiedlenia się na pobyt stały. Przepis § 25 ust. 3 stosuje się odpowiednio.
2. Zwrot kosztów, o których mowa w ust. 1, obejmuje koszty opakowania, prac załadunkowych i wyładunkowych oraz transportu.
2. Organ finansowy jednostki wojskowej wypłacający należności, o których mowa w ust. 1, jednemu z małżonków zawiadamia o dokonanej wypłacie jednostkę wojskową, w której pełni służbę drugi małżonek.
2. Do wniosku o wypłatę należności, o których mowa w § 26 i 27, żołnierz przedstawia dokument potwierdzający fakt jego zameldowania na pobyt stały w nowym miejscu zamieszkania, a w razie przesiedlenia się z członkami rodziny – również dokument potwierdzający zameldowanie się członków rodziny, o których mowa w art. 26 ust. 2 ustawy.
3. Na równi z zameldowaniem na pobyt stały, dla celów udokumentowania uprawnień do zasiłku osiedleniowego, uznaje się również zameldowanie na pobyt czasowy powyżej dwóch miesięcy, jeżeli:
1) żołnierz w poprzednim miejscu zamieszkania przekazał do dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej dotychczas użytkowaną kwaterę albo
2) uzyskał decyzję o przydzieleniu kwatery zastępczej, w przypadku, o którym mowa w art. 52 ust. 2 ustawy.
1) ze zmianą stałego miejsca stacjonowania jednostki wojskowej lub wydzielonego pododdziału,
2) z otrzymaniem decyzji o przydziale pierwszej osobnej kwatery stałej lub innego samodzielnego lokalu mieszkalnego po powołaniu go do służby stałej.
Rozdział 5
Przepisy przejściowe i końcowe
§ 32.
Minister Obrony Narodowej: B. Komorowski
[1] Rozporządzenie wchodzi w życie 28 kwietnia 2001 r.
- Data ogłoszenia: 2001-04-13
- Data wejścia w życie: 2001-04-28
- Data obowiązywania: 2001-04-28
- Dokument traci ważność: 2004-07-01
REKLAMA
Dziennik Ustaw
REKLAMA
REKLAMA